ETXE SORGINDUTA

Ezin nuen sinetsi ikusten ari nintzena. Etxe hartako leiho batetik makina bat liburu irten ari ziren.Sorginkeria ote? Beste trikimailu bat liburu gehiago saltzeko? Etxeko jabea burutik eginda zegoela?... Jakiminaren jakinminez, hurbilddu nintzenAtean jo nuen,baina inork ireki zidan. Ni oso ausarta nintzelako atea ireki eta sartu nintzen. Ara! Ze etxe zaharra esan nion buruari. Bai,bai horrela zen hauts betetako etxea. Eskailera batzuetatik iritsi nintzen logeletara. Lehenenengo logelan ez zegoen ezer, baina poliki poliki aztertuz kutsa bat aurkitu nuen, kutsa ireki eta diru pila bat zegoen barruan.Boltxikoak diruz bete eta logela hartatik joan nintzen. Bigarren logelako atea oso txikia zen eta lau hanketan pasa nintzen, hara! ze logela txikia. Ikusi nuenean ohea esan nion nire buruari: - Emen bizi dena nahiko txikia izango da- gero ohera urbildu nintzenean rubi bat ikusi nuen eta patrikara eraman nuen. Ateratzean(berriz ere lau hanketan) atea itxi zen bakarrik. Hirugarren logelan dena hanka buruz zegoen, makina! ikusi bezain laister entxufea kendu eta dena dena gelditu zen. Etxe hartatik joan eta etxera bueltatu nintzen: "ETTXEAN INON BEZAIN HOBE"

Mi lápiz y yo

En el estuche se encontraban una multitud de rotuladores,bolígrafos y otros objetos diversos. Perdido entre todos ellos se hallaba un viejo, pequeño y gastado lápiz. Ese lápiz era muy especial para mi, siempre me había dado buena suerte. Era el mas preciado para mi. Un día nos dijo la profesora: -Examen sorpresa! Todo el mundo se quedó sorprendido."Ahora, precisamente ahora" murmuraban mis compañeros. Pero yo sabía que no tenía de qué preocuparme, mi lápiz y yo formabamos un gran equipo. Rebusqué en mi estuche, pero no encontraba mi preciado lápiz. Desesperada cogí prestado un lápiz nuevo y fantástico. En cuanto terminé entregue el examen y fui a casa con la escusa de que me encontraba con un terrible dolor de cabeza. Llegué a casa y me puse a llorar como una magdalena. No encontraba mi preciado lápiz. De repente oí unas voces: - Tranquila, estoy aquí! - Pero, pero, quién eres tú? - Soy tu lápiz, lo qué pasa es que si me usas siempre, me gastaré, y no podrás escribir más.- me dijo el lápiz- Podemos llegar a un acuerdo- le dije- bueno, esta bien

Gutuna

Irunen,2010eko irailaren 17an

Kaixo, lagun maitea:

Badakit zaila, oso zaila, egingo zaizula gutun hau irakurtzea. Orain dela gutxi etxez aldatu nuen eta beste eskola batean hasi nintzen.Gure adiskidetasunak asko iraundu du,baina agur esateko momentua eldu da. Badakit zure malkoak masaietatik bidaiatzen ari direla, baina ez kezkatu segurazki elkar ikusiko dugu. Gogoratzen zara txikitan haserretu egiten ginela eta gero berriz lagunak egiten ginela, ba berdina da. Distantziak ez du inporta, gure adiskidetasuna oso indartsua da, ez utzi ihes egiten. Zer moduz ari zara eskolan ikasten?Ni nahiko ondo, baina zure falta sumatzen dut.Espero dut zu bezain lagun ona aurkitzea. Elkar ikusi arte,

Laura

Fondo berria!

Ze iruditzen zaizue fondo berria?

Komentarioren bat jarri eta hoberena nire ipuin batean

jarriko dut. Animo eta parte hartu!

Eskerrik asko

¿Qúe os parece el fondo de pantalla nuevo?

Poned algún comentario y el mejor saldrá en uno

de mis cuentos. ¡Ánimaos y participad!

Gracias

Marcha Funeral de los Titeres

Nire laguna Maddi jo zuen musika eder bat, egin klik eta komprobatu. Artistari zerbait jarri nai badiozue emen sartu: 5.mailako30.blogspot.com Musu Handi bat!

De nuevo al colegio!

Hola a todos!

Me imagino que lo habréis pasado muy bien en las vacaciones, pero es hora de

coger fuerzas y empezar el curso. Espero no haberos hecho esperar, pronto

empezare a escribir otra vez y os aseguro que vais a ver cosas nuevas, vale?

Hasta pronto!

Laura

Ingurunea

Ingurunean lan bat egin dugu, Janire eta biok. Bizkaia probintziari buruzkoa da. Clik egin argazki onetan.

Poemak

Eskolan poematxo batzuk kontatu genituen 5.mailako ikasleak. Ondo pasa, poemekin!

ATERPEA

Eguneroko,maitea: Gaur aterpetik etorri naiz.Oso gustukoa izan dut, polita eta dibertigarria izan da.Ekintza asko egin ditugu. Lehenengo egunean jolas eta ekintza desberdin egin genituen.Goizean pista joku batera jolastu ginen; nire taldea¡Wachi,Wolf! deitzen zen eta Aitor monitorearekin,tokatu zitzaidan; oso ondo pasa genuen. Bazkaldu eta gero,tailerrak egin genituen;niri Isonerekin tokatu zitzaidan.Lehenengo letra sopa bat egin genuen,gero piko,piko bat eta geroago azkaltzera joan ginen.Azkaldu eta gero kometa bat egin genuen eta kampoan probatu genuen.Zein ondo pasa genuen kometarekin. Geroxeago afaltzeko ordua iritzi zen.Afaldu eta gero jolas nokturnoak egin genituen.Lehenengo,broma batzuk;eta geroxeago...¡Diskoteka!ez zuen dembora asko eman dantztzeko baina ondo zegoen...eta segituan ohean sartu ginen. Gaur goizean esnatu, dena jaso eta gosaltzera joan ginen.Mmm...gosaria oso ona zegoen:Kolakaoa,tostadak... Gero maletak jaitsi eta haize-errotak ikustera joan ginen.Haize-errotak ikustean aho zabalik geratu nintzen!Erraldoiak zirela pentsatu nuen! Isonek 55m neurtzen zuela azaldu zigun.Gero kometekin jolasean ibili ginen,han haize handia zegoelako.Haizearekin primeran hegan egiten zuten kometak baina korapiloak egitea ere primeran egitea ere primeran egiten zuen haizeak. Gero aterpera itzuli eta bazkaldu eta gero,etxera joan ginen. Beno berandu egin zait eta nire ama haserretuko da. AGUR!!

Antzerkia

Kaixo,lagunok: Orain dela gutxi,antzerki bat egin nuen: Ni ama nintzen,Mikel nire semea,Nora eta Aitziber dendariak. Espero dut gustokoa izatea.

Jostailudenda from Jesus Rodriguez on Vimeo.

¡PAZ!

Había una vez un artista llamado Carlos. Carlos era un buen artista,pero nunca aparecían sus obras en ningún museo y al no poder vender sus obras se estaba quedando en la ruina.Un día,mientras estaba en la calle,se encontró a unos niños peleándose.Se acerco y les dijo: -Niños no podéis continuar pegando os los unos a los otros,para que nadie salga herido,discutid,con palabras.-Los niños se quedaron silencio,y no volvieron a discutir.Minutos después se le ocurrió una gran idea y dijo con un gran salto: -¡No a la guerra!¡queremos paz! Y se fue a casa y empezó a construir una figura.Al día siguiente tenia hecha una obra magnifica que deslumbro.Después,llamo a los especialistas y fueron a su casa a ver lo que había echo. Al ver el monumento se quedaron estupefactos!y lo eligieron para ponerlo en el museo. A cambio le dieron 2millones de euros y salio de la pobreza.Pero lo que mas le gusto fue que debajo de su obra pusieron una placa donde se leía."¡No a la guerra!¡queremos paz!" ¡FELICIDADES! a todo el que haya conseguido la paz en el mundo.

AMONAREN ETXEAN

Kaixo dakizuenez ni Laura naiz. Gaur nire herrira joan behar naiz oporrak amonarekin pasatzera.Badakit oso dibertigarria. Badakit oso dibertigarria ez dela,baina zer egingo diot.Hara iritsi kotxearekin eta amona musuka hasi zait: -Ene nola handitu zaren!Beno,beno sartu etxean amarekin hitz egin behar dut eta! Bi aldiz pentxatu gabe barrura sartu naiz eta nire logelara joan naiz.Han, maletak eta lehiotik begiratzen geratu naiz.Han,maletak utzi eta lehiotik begiratzen geratu naiz.Beti bezala zegoen herria:Bere ur-jauziarekin,etxekin eta landarekin; leku hau zoragarria da.Bera jaitsi nintzen egongelara:poliki,poliki atera hhurbildu eta...¡Hara! nire eskolako maisua,sartu eta: -Kaixo,Jesus!zerk ekarri zaitu ona? -Kaixo,Laura!ni Marijoseren laguna naiz eta bisitatso bat egitera etorri naiz. -Ai,ene!Marijose nire amona da,eta zu bere laguna? -Bai alaxe da,bai,ni laguna naiz. Eta amona etorri eta esan zuen: -Barkatu ez dizut aurkeztu Jesus,Laura gizon hau Jesus da. -Elkar ezagutzen dugu. -Bai amona elkar ezagutzen dugu,gauza bat...ez didazu jarriko etxerako lanak ez da? -Lasai,nahi baduzu,erakutsiko dizut nire etxea,amonak uzten badizu. -Bai,noski,hartu txamarra eta joan! Txamarra jarri eta kampora atera nintzen.Han irakasleari jarraitu eta zubi batera iritzi ginen,zubia pasa ondoren ,baserri bat ikusi nuen: -Polita ez da?-esan zidan Jesusek.Han sartu eta munduko baserririk politena iruditu zitzaidan: -Ederra da! -Bai,ez nuke inola ere aldatuko. Egun batzzuk pasa eta gero,etxera bueltatzeko garaia iritsi zen. Oporrak pasa ondoren eskolara bueltatu nintzen eta zera galdetu zidaten: -Ondo amonaren etxean? -Bai oso ondo pasa dut. -¿¡ZER!?

El niño de marte

Esta historia viene con una música pon la mientras la lees,disfrutaras! En el futuro muchas cosas pasaran,pero esta historia no sabemos si es pasado o es futuro. En el espacio hay una guerra intergalactica y los humanos han tenido que abandonar la Tierra. Ahora mismo están en una nave enorme,en un sitio donde se mantienen a salvo de una gran amenaza.En la nave no solo hay humanos sino que también un niño llamado Dani. Ese niño no era como los demás,si no que era de Marte y además podía leer la mente. Un día leyó la mente al capitán,y se dio cuenta de que les iba a abandonar.Dani supuso entonces que debía avisar a todo el mundo y dijo que no era un lugar seguro.El conocía uno de los mejores lugares del mundo.Y allí fueron pero...¡NO!,¡les habían descubierto!Un disparo y la nave exploto en pedazos! Hoy en día se recuerda con una canción que se titula: "La desaparición del mundo"

Bazen behin neska bat Maialen izenekoa.Gaur mendira joan da eta han bere lehengusuekin iskutaketan jolastu da.Iskutatzera joan zenean zuhaitz bat ikusi zuen eta horren atzean izkutatzea bururatu zitzaion.Atzean izkutatu eta gero aurrera begiratu eta harresi bat ikusi zuen: -Haren atzean izkkutatzen banaiz ez naute inoiz harrapatuko!Esan eta egin.Harresiaren atzean izkutatu zen.Han harresia aztertzen hasi zen eta argi bat ikusi zuen,argia segi eta leku horretatik atera zen,zuhaitzaren atzetik atera eta bere lehengusuak ikusi zituen berari esan eta berriro hasi ziren jokuarekuarekin.Hala bazan edo ez bazan zar dadilla kalabazan!!